Jak obliczyć BMI

BMI = waga w kilogramach ÷ (wzrost w metrach × wzrost w metrach)

Jedyna pułapka to jednostka: metry, nie centymetry. 175 cm to 1,75 m — jeśli wpiszesz 175, wyjdzie Ci BMI 0,0025.

Przykład obliczeń

78 kg przy wzroście 175 cm:

1. Przelicz: 175 cm = 1,75 m
2. Podnieś do kwadratu: 1,75 × 1,75 = 3,0625
3. Podziel: 78 ÷ 3,0625 = 25,5

To już nadwaga, która zaczyna się od 25,0 — około 1,5 kg od zakresu prawidłowego. Nigdy nie traktuj wyniku oddalonego o punkt od granicy jako pewnego: normalne dobowe wahania wagi mogą w ciągu tygodnia przenieść Cię przez tę granicę tam i z powrotem.

BMI = (waga w funtach × 703) ÷ (wzrost w calach × wzrost w calach)

Mnożnik 703 przelicza funty na cal kwadratowy na kilogramy na metr kwadratowy — 39,37 cala w metrze, podniesione do kwadratu i podzielone przez 2,2046 funta w kilogramie — dzięki czemu oba wzory dają ten sam wynik.

Przykład obliczeń

172 lb przy wzroście 5 ft 9 in:

1. Wzrost w calach: (5 × 12) + 9 = 69 in
2. Podnieś do kwadratu: 69 × 69 = 4761
3. Waga × 703: 172 × 703 = 120 916
4. Podziel: 120 916 ÷ 4761 = 25,4

Ta sama osoba co w przykładzie metrycznym, ten sam wynik. Klasyczny błąd: pozostawienie stóp i cali osobno i podniesienie do kwadratu samych cali.

Dla osób dorosłych od 20. roku życia, zarówno kobiet, jak i mężczyzn:

Jeśli jesteś pochodzenia południowoazjatyckiego, chińskiego lub innego azjatyckiego, kilka organizacji zdrowotnych stosuje niższe progi — nadwaga od około 23, otyłość od około 27,5 — ponieważ ryzyko metaboliczne rośnie wcześniej. Pełny obraz, wraz z tabelą według wzrostu, znajdziesz w przewodniku po wykresie BMI.

Rachunki są proste, więc błędne BMI biorą się z danych wejściowych.

• Wzrost „na oko”. Większość dorosłych jest o centymetr czy dwa niższa, niż podaje ich dowód, a wzrost z wiekiem maleje. Przy 175 cm każdy centymetr zmienia BMI o około 0,3 — wystarczająco, by przekroczyć granicę kategorii. Zmierz się raz boso przy ścianie i używaj tej wartości.
• Niekonsekwentne ważenie. Wieczorem możesz ważyć od 1 do 2 kg więcej. Waż się po przebudzeniu, przed jedzeniem.
• Pomieszane jednostki, podniesiona do kwadratu waga, zbyt duże zaokrąglenia. Kilogramy z calami dają bezsens, a zaokrąglenie wzrostu do pełnych 5 cm potrafi przesunąć wynik o cały punkt. Gdy dwa kalkulatory się nie zgadzają, przyczyną prawie zawsze jest jeden z tych błędów.

Jest jeszcze to, czego wzór nie widzi. Mięśnie są gęstsze niż tłuszcz, więc dobrze wytrenowany wioślarz może mieć BMI od 28 do 30 przy jednocyfrowym poziomie tkanki tłuszczowej — jeśli poważnie trenujesz siłowo, traktuj BMI jako niemal bezużyteczne i korzystaj zamiast tego z procentu tkanki tłuszczowej. Działa to też w drugą stronę: osoba prowadząca siedzący tryb życia przy BMI 23 może mieć tyle tłuszczu brzusznego, że jej ryzyko metaboliczne rośnie. Ryzyko zaczyna się przy różnych wartościach BMI w różnych populacjach, to samo BMI w wieku 60 lat kryje więcej tłuszczu niż w wieku 30 lat, kobiety mają więcej tłuszczu niezbędnego niż mężczyźni, BMI nie ma zastosowania w ciąży, a u dzieci stosuje się siatki centylowe. Najtańsze rozwiązanie to centymetr krawiecki: stosunek talii do wzrostu zajmuje trzydzieści sekund i pokazuje rozmieszczenie tłuszczu, którego BMI nie widzi.

Jednorazowe obliczenie BMI to drobiazg. Obliczanie go dla każdego ważenia przez rok, a potem odczytanie trendu — właśnie tam liczenie ręczne po cichu się rozsypuje.

Bezpłatna aplikacja Feeltracker Waga i Jedzenie eliminuje ten krok: podajesz wzrost raz, a BMI jest obliczane dla każdego wpisu i przedstawiane na wykresie z liniami trendu obok Twojej wagi i wyznaczonego celu. Zapisuje też procent tkanki tłuszczowej, synchronizuje się z Apple Health i między Twoimi urządzeniami przez iCloud, bez konta i bez e-maila, oraz eksportuje dane do PDF, XLSX, CSV lub JSON na wizytę u lekarza. Opcjonalne wglądy AI podsumowują Twoją historię.

Którąkolwiek drogę wybierzesz, powyższy wzór to wszystko, czego potrzeba. Wartość tkwi w regularnym sprawdzaniu, a nie w trzech miejscach po przecinku.